همواره بايد به خاطر داشته باشيم، كه روند رفع مشكلات موجود شامل مراحلي از جمله: شناسايی، پيش‌بينی، پيشگيری و رفع مشكل و شناسایی مشكلات بعدي است. بنابراين رفع مشكل يك فرآيند است و به یک سيستم نياز دارد.

از آنجايی كه تأثير هر اشتباه تا زمانی كه معادل پولی آن تعيين نشود قابل تحليل نيست، می‌بايست قبل از تصميم‌گيری، هر اشتباه را به معادل پولی آن تبديل كرد. زيرا كاهش اشتباهاتی كه بيشترين فراواني را دارند ممكن است باعث صرفه جويي در هزينه ها نشود و برعكس موجب اشتباهاتی با فراوانی كمتر و اثرات اقتصادی بيشتری در بلند مدت شود. البته اگر غير از صرفه جويی در هزينه‌ها، اهداف ديگری نيز مدنظر باشند، می‌بايست سياست كاهش اشتباهات را با توجه به آن اهداف تعيين كرده و به اجرا درآورد.

به یاد داشته باشیم هرگز نبايد يك مشكل را به صورت مقطعي برطرف كرد بلكه می‌بايست ريشه‌ها و يا علل اصلی را يافته و آنها را برطرف نمود. با اين روش احتمال بروز دوباره آن مشكل از بين می‌رود.

تكنيک های حل مسئله، راه حلی برای برطرف كردن مشكل ارائه نمی‌دهند، بلكه وسيله‌ای هستند برای شناسايی علل بوجود آمدن مشكلات، بنابراين تحليل‌گر با استفاده از قدرت نوآوری و خلاقيت خود و تيم حل مسئله، نسبت به برطرف ساختن مشكل راه حل مناسبی ارائه می‌كند.